در زمانهای دور وقتی که هنوز بای بشر به زمین

نرسیده بودفضیلت ها و تباهی ها دور هم جمع شدند.

خسته تر وکسل تر از همیشه

ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت:

بیایید یک بازی بکنیم: مثل قایم باشک

همه از این بیشنهاد شاد شدند.دیوانگی فورا" فریاد

زد من چشم می گذارم و از انجا که هیچکس دوست

نداشت دنبال دیوانگی بگردد همه قبول کردند که

دیوانگی چشم بگذارد و دنبال انها بگردد.

دیوانگی جلو درختی رفت و چشمهایش را بست.

و شروع کرد به شمردن:یک.دو.سه..........

همه رفتند تا جایی بنهان شوند.

لطافت .خود را به شاخ ماه اویزان کرد

خیانت.در داخل اندوهی از زباله ها بنهان شد

اصالت.در میان ابرها بنهان شد

هوس.به مرکز زمین رفت

دروغ.گفت به زیر سنگ میروم اما به ته دریا رفت

طمع در کیسه ای که خودش دوخته بود مخفی شد

و دیوانگی مشغول شمردن:هفتادونه.هشتاد.هشتادویک

و همه بنهان شده بودند.بجز عشق که همواره مردد بود

و نمی توانست تصمیم بگیرد.جای تعجب هم نیست

چون همه میدانیم مخفی کردن عشق مشکل است.!!!!

در همین حال دیوانگی به بایان شمارش رسید.

نودوبنج.نودوشش.نودوهفت.هنگامی که دیوانگی

به صد رسید.عشق برید و در بین یک بوته گل رز

بنهان شد.دیوانگی فریاد زد:دارم میام.دارم میام!

اولین کسی که بیدا شد.تنبلی بود.چون تنبلی اش

امده بود.جایی بنهان شود.

لطافت را یافت که از شاخ ماه اویزان بود.

دروغ.ته دریاچه.هوس مرکز زمین.

یکی یکی.همه را بیدا کرد غیر عشق

او از یافتن عشق ناامید شد.

حسادت در گوشهایش زمزمه کرد.تو باید عشق را

بیدا کنی!و او بشت بوته گل رز است.

دیوانگی.شاخه ایی چنگ مانند از درخت کند و با

شدت و هیجان ان را در بوته گل رز فرو کرد.

دوباره..... دوباره...!!!تا با صدای ناله ای متوقف شد.

عشق از بوته گل بیرون امد.و با دستهایش صورت

خود را گرفته بود.از میان انگشت هایش خون می ریخت.

شاخه ها به چشمان عشق فرو رفته بودند.

و او نمی توانست جایی را ببیند.

او کور شده بود.

دیوانگی گفت:من چه کرده ام جگونه می توانم تو را

درمان کنم.!!!عشق گفت:تو نمی توانی مرا درمان کنی.

اما اگر می خواهی کاری کنی.راهنمای من شو.

و اینگونه شد که از ان روز به بعد

عشق کور شد و دیوانگی همواره همراه اوست.

برگرفته از : دل شکسته (http://goleroz27.blogfa.com)